İlk bilgisayar faresi: Kaç tuşu vardı ve hangi malzemeden yapılmıştı?
Kısa bir açıklama neden
JVC, Hitachi, Philips ve Matsushita tarafından yaratılan D-VHS, 1998 yılında tüketicilere sunulan ilk yüksek çözünürlüklü ev görüntü formatı olarak tanıtıldı. 1920×1080 ve 1280×720 dahil olmak üzere yüksek çözünürlüklerde film oynatabilen D-VHS VCR’ler, harici bir DTV tuner ile eşleştirildiğinde 480p’den tam 1080i’ye kadar değişen formatlarda da kayıt yapabiliyordu.
Önemlisi, D-VHS’nin o dönemde yaygın olarak kullanılan mevcut VHS ve S-VHS kasetleriyle geriye dönük uyumlu olmasıydı; bu sayede tüketicilerin eski koleksiyonlarını oynatabilmeleri sağlanıyordu.
D-VHS’deki “D” başlangıçta “Veri” anlamına geliyordu ve standart görüntü ötesinde veri depolama kapasitesini yansıtıyordu. Ancak JVC daha sonra görüntü yeteneklerini vurgulamak için formatın adını “Dijital VHS” olarak değiştirdi. Tek bir DF-480 kaseti, 500 metrelik (1.640 ft) bandında yaklaşık 50 GB veri veya 4 saat 1080i görüntü depolayabiliyordu.
D-VHS, MPEG veri formatını kullanıyordu ve piyasaya sürüldüğü sırada, hiçbir başka tüketici sınıfı kayıt veya oynatma sistemi yüksek çözünürlüklü görüntüleri işleyemezdi. O zamanlar popüler olan standart DVD oynatıcılar yüksek çözünürlüklü içeriği destekleyemiyordu ve tüketici yüksek çözünürlüklü DVD kayıt ve oynatma cihazlarının prototipleri ticaret fuarlarında 2004 yılına kadar görülmedi.
Eski bir D-VHS kasetini izlemeye çalışmanız durumunda, JVC ve Mitsubishi üreticilerinin uyumluluk farklılıklarını asla çözmediğini ve birinin ürettiği donanımda kaydedilen kasetlerin diğerinde oynatılamayacağını unutmayın. Ayrıca, 2002’den sonra önceden kaydedilmiş D-VHS kasetleri D-Theater marka adı altında pazarlandı. Bu D-Theater kasetleri, D-Theater logosu olmayan D-VHS destelerinde oynatılmayacak ve bu da basit kullanıcılar için oynatmayı daha da zorlaştıracaktır.